Getuigenis slachtoffer Dimitri over mensensmokkel

Comment

Getuigenis slachtoffer Dimitri over mensensmokkel

Naam: Dimitri S
Geboortejaar: 1974
Afkomst: Armenië
Misdrijf: Slachtoffer van Mensensmokkel
Duur van het misbruik: 3 jaar

Ik moest weg uit Armenië. Ik behoor met mijn gezin tot de oppositie van de huidige president. Mijn leven en dat van mijn familie was en is nog steeds niet veilig in mijn thuisland. Ik contacteerde een diamanthandelaar die mij en mijn moeder zou kunnen helpen het land te ontvluchten. Hij bezorgde ons via de Italiaanse ambassade twee visums aan 4000 euro per stuk. We kochten drie vliegtuigtickets (ook een voor de diamanthandelaar, dat eiste hij op als gids) en vlogen, samen met hem over Praag naar Nederland.

Armenië>Amsterdam>Antwerpen>Bordeaux>Cork
De man liet ons op de luchthaven een paar uur wachten, pikte ons vervolgens op met een wagen en dropte ons uiteindelijk in een Ibis-hotel in Antwerpen. Hij vroeg onze paspoorten terug, zogezegd voor de veiligheid, betaalde ons verblijf daar en vertrok. Drie dagen later pikte hij ons weer op. Hij eiste geld om verder te kunnen reizen, maar wij wilden wachten op mijn zus en mijn kinderen, die ook een afreis planden. Hij vertelde langs zijn neus weg dat het voor ons sowieso onmogelijk zou zijn om in België asiel aan te vragen. Hij verplichtte ons met hem eerst naar Bordeaux te reizen en had valse Litouwse paspoorten laten aanmaken. Hiervoor moesten we weer een paar duizend euro betalen. Eenmaal in Bordeaux werd het duidelijk dat we van daaruit zouden doorreizen naar Ierland. Volgens de diamanthandelaar zou een asielaanvraag daar zeker lukken. Het werd een dure vlucht voor alweer 3 personen. Het begon ons stilaan te dagen dat we ook rechtstreeks naar Ierland hadden kunnen vliegen, en dat de diamanthandelaar inmiddels belachelijk veel geld aan ons verdiende. Hij eiste immers ook een gouden ketting van mijn moeder op. Eenmaal aangekomen in Ierland, trokken we naar een hotel in Cork. Van daaruit trok ik naar Dublin voor een asielaanvraag. Dat maakte dat mijn moeder en ik in een asielcentrum ondergebracht werden. Onze ‘reisbegeleider’ vertrok weer met de noorderzon.

Jezusstraat
Een paar maand later was hij er weer. Om ons te helpen, want met die asielaanvraag zou het dan toch niet lukken in Ierland. Inmiddels had hij geld en goud ‘gekregen’ van mijn zus om ons weer naar het vasteland te halen en het gezin te herenigen. Hij vervoerde ons via de haven van Bordeaux naar Antwerpen, waar we op een onbemeubeld appartement in de Jezusstraat mijn zus en de kinderen troffen. Dat was een heel fijn en emotioneel weerzien, maar de prijs was hoog: de diamanthandelaar troggelde ons opnieuw geld en goud af, in ruil voor de huur van het appartement en de zogeheten veiligheid. Ik ging met hem in gesprek over nieuwe paspoorten. Ik wilde ook de juwelen terug die we aan hem in pand hadden gegeven, maar dat weigerde hij pertinent.

Mensen zonder gezicht
Mijn wantrouwen werd groter en het kwam tot een conflict. De man probeerde me te slaan, waarop mijn zoon tussenbeide trachtte te komen. De diamanthandelaar brak het sleutelbeen van mijn zoon. We moesten de handelaar overtuigen hem te laten verzorgen en een paar uur later stonden we te liegen in het hospitaal: we waren een Duits gezin op bezoek bij de diamanthandelaar. Mijn zoon had zich zogezegd gekwetst in een speeltuin… Hij had ook nazorg nodig, maar dat is er nooit van gekomen. Het duurde niet lang vooraleer we door de eigenaar uit ons appartement gezet werden omdat de betalingen simpelweg niet gebeurden. We zijn naiëf geweest en hadden ons lot in de handelaars’ handen gelegd. Er stond nergens op papier dat hij de huur betalen zou, noch hoeveel goud en geld hij van ons in beslag had genomen. Maar dat is niet het enige. Bij zijn vertrek nam hij ook al onze papieren in beslag. Sans papiers, sans argent. We konden geen kant op. We bestonden simpelweg niet meer.

En toen hoorde mijn zus van de organisatie Payoke.
Via hen trok ik naar de politie om mijn verhaal te doen. Dankzij de samenwerking van Politie en Payoke komen we langzaamaan weer boven water...

Comment

Comment

Getuigenis van Nora, slachtoffer van Loverboys
‘We zouden samen de top bereiken’

Nora is een knappe en intelligente vrouw met veel gevoel voor humor. Maar achter haar glimlach schuilt een gruwelijk verhaal vol drugs, agressie en uitbuiting. Twaalf jaar lang werd ze uitgebuit als prostituee door verschillende loverboys. Vandaag heeft ze volledig gebroken met het ‘milieu’ en wil ze jongeren waarschuwen voor de gevaren van loverboys.

Nora woonde als kind in een luxueus herenhuis in Antwerpen. Haar ouders, een hardwerkend koppel, waren amper of nooit thuis om voor haar te zorgen. Jarenlang werd Nora stilzwijgend achter de rug van haar ouders verkracht door haar grootvader. Het misbruik begon toen ze amper vier jaar was en duurde tot haar twaalfde. Het was een lijdensweg die een grote rol heeft gespeeld in het misbruik waarin ze later opnieuw zou terechtkomen.

Vluchten om te overleven
Mijn kindertijd was een nachtmerrie’, zegt Nora met haar blik in het oneindige. ‘Ik heb veel walgelijke zaken meegemaakt.’ Ze vertelt over het misbruik door haar grootvader, maar ook over de slechte verstandhouding tussen haar ouders. ‘Mijn moeder bedroog mijn vader, die een oogje toekneep om ons gezin samen te houden. Als kind leer je zo’n zaken normaal vinden.’

Je opvoeding bepaalt grotendeels de normen en waarden die je ontwikkelt als mens. Bij mij was dat heavy shit. De eenzaamheid thuis werd me te veel, en ook het jarenlange misbruik door mijn grootvader bleef door mijn hoofd spoken. Mijn onderbewustzijn kon dat niet meer aan. Iedereen heeft een natuurlijk ingebouwd verdedigingsmechanisme. Als een situatie je lichamelijk of psychisch teveel wordt, dan neem je een beslissing om te kunnen overleven. Dat kan ook een foute beslissing zijn.’

‘Ik liep weg van huis en ging op een goedkope, bouwvallige studio wonen. Ik had amper geld en hing steeds vaker rond op straat. Ik zocht er naar liefde en affectie, alles wat ik thuis niet kon vinden. Ik leerde Aziz H. leerde kennen, een knappe Marokkaanse jongen die veel show kon verkopen. Hij reed altijd traag voorbij in zijn luxewagen als ik met mijn vrienden op straat rondhing. Nu lach ik met zulke mannen, maar als zestienjarig meisje was ik onder de indruk. Hij had een mooi appartement en gaf me dure cadeaus zoals parfum, juwelen, kleding, etc. Uiterlijk vertoon betekende toen veel voor mij. Ik werd verliefd en ging bij hem wonen. Het leek wel een sprookje.’

‘Op een dag vroeg hij me plots om betaalde seks te hebben met zijn nonkel. We hadden dringend geld nodig dus ik ging akkoord. Het was een heel bizarre ervaring om als zestienjarig meisje voor een naakte man van zestig te staan. De herinnering aan het jarenlange misbruik door mijn grootvader hielp niet echt. Het was een walgelijke ervaring. Ik gebruikte toen nog geen drugs en was dus volledig nuchter. Toch was ik in een soort van rush, een vreemde geestesgesteldheid waarin je beland door je wil om te overleven. Betaalde seks was op dat moment easy money. Hoe kon ik anders eten? Ik was zestien en verdiende amper geld als leercontract. Aziz was werkloos.’

Samen bouwen aan geluk
Nora raakt stilaan verstrikt in de netten van haar loverboy. Zonder dat ze het goed en wel beseft isoleert hij haar steeds meer van haar vrienden en maakt hij haar afhankelijk van cocaïne, een drug die hij zelf op regelmatige basis gebruikt. Uit getuigenissen van andere slachtoffers bij Payoke blijkt dat loverboys werken volgens een vast patroon: cadeaus, verliefdheid, drugs, en als laatste stap: de introductie in het prostitutiemilieu.

‘Aziz zei: ‘‘Je kan er veel geld mee verdienen. Je bent mooi, dat gaat ons veel geld opbrengen.” De broer van Aziz vertelde ook altijd stoere verhalen over zijn verleden in de Antwerpse prostitutiewereld. Iedereen reed volgens hem in de jaren tachtig rond met een Mercedes of Ferrari. En ook al waren die gouden tijden wat geminderd, de prostitutie was nog altijd booming business. Zijn woorden klonken als muziek in mijn oren. Ik wilde ook in luxe leven en voorgoed van al mijn geld- en kopzorgen af zijn. Prostitutie leek op dat moment dé oplossing. Mijn beslissing was gemaakt. Ik werd prostituee.’

‘Ik ging aan de slag in een prostitutiebar in Gent en trok meteen veel klanten aan. Vermits ik veel geld verdiende verhuisde ik samen met mijn vriend naar een luxueus appartement. Ik droeg niets anders dan dure merkkledij. De cocaïne maakte de job draaglijk. De eigenaars van die bar hebben massa’s geld aan mij verdiend. Dat doen ze vandaag overigens nog steeds, maar dan op de rug van andere naïeve meisjes die de stap naar het prostitutiemilieu wagen. Ik heb toen veel van zulke meisjes leren kennen. Vriendinnen kon ik hen niet noemen, want door mijn hoge inkomsten was er veel jaloezie. Er werkten meisjes die echt helemaal niets hadden. Sommige van hen mochten op het appartement van mij en mijn vriend blijven slapen. Aziz wilde er meestal seks mee. Dan verwatert de vriendschap natuurlijk. Dan heb je geen vriendinnen meer.’

Het is heel bizar hoe je normen geleidelijk aan vervagen. Ik vond het niet erg dat hij met die meisjes sliep want ik werkte in de seksindustrie. Er waren ook klanten die triootjes wilden dus wat kon ik hem verwijten? Wat ik deed op mijn werk werd daarna ook in mijn privéleven de normaalste zaak van de wereld. Ik had geen zelfrespect meer. Op dat moment wist ik niet eens wat dat woord betekende. Aziz gaf me zelfs tips over de tarieven die ik mijn klanten moest aanrekenen. Het klinkt bizar, maar op dat moment apprecieerde ik zijn ‘advies’. Ik beschouwde het als oprechte hulp van zijn kant. We gingen iets moois opbouwen. We zouden samen de top bereiken.’

Kom, snuif een lijntje
Nora verdient veel geld in de prostitutie. Heel veel geld. Ze heeft er geen problemen mee dat Aziz een volmacht heeft op haar bankrekening. Hij is tenslotte haar grote liefde. De Mercedes en BMW staan op naam van haar vriend. Maar plots merkt Nora dat er iets niet klopt. Steeds vaker verdwijnen er grote sommen geld van haar rekening en kritische vragen daarover worden niet bepaald in dank afgenomen.

Ik verdiende ongeveer zevenhonderd euro per nacht. Geweldig toch? Dan heb je geen geldzorgen meer’, zegt Nora met een glimlach. ‘Als ik geld voor kleding of nagels vroeg, dan gaf hij me dat ook. Aziz was niet dom hoor. We genoten allebei van onze dure levensstijl. Hij kleedde zich als een echte gangster: een dure Rolex, een gouden ketting en een peperdure jas. Op tien jaar tijd hebben we honderdduizenden euro’s uitgegeven aan drugs, alcohol en feestjes. Maar onze rekening was vaak onverwacht leeg. Wanneer ik hem daarover kritische vragen begon te stellen dan werd hij kwaad. Ik voelde me dan schuldig. Als je niets anders dan merkkledij draagt en een slordige 250 euro per week uitgeeft aan nagelpedicures. Heb je dan nog het recht om te klagen over geld?’

‘Hoe meer ik verdiende, hoe meer Aziz zijn gedrag begon te veranderen. Hij werd jaloers en beschouwde mij als zijn eigendom. Ik had geen sociaal leven meer en werd voortdurend door hem gecontroleerd. Ik had drie gsm’s: één voor belangrijke klanten, één voor normale klanten en één voor mijn familie. Aziz hield ze allemaal in het oog. Na mijn job in de bar ging ik aan de slag in de Gentse raamprostitutie. Aziz had in de buurt van mijn vitrine een vriend rondhangen die ook pooier was. Die man hield mij goed in het oog. Ik vluchtte ondertussen steeds vaker weg in mijn drugswereldje en snoof elke nacht zo’n drie à vier gram. Aziz gaf me bewust cocaïne. “Kom, snuif een lijntje”, zei hij altijd. “We gaan ons ontspannen.”’

‘Na mijn werkuren gingen we op restaurant. Daarna reden we naar onze dealer en vervolgens rechtstreeks naar huis om te snuiven. Die routine heeft zeker acht jaar geduurd. Elke dag opnieuw. Dat is toch verschrikkelijk? Eigenlijk was hij niet goed wijs. Hij kwam uit een marginale Marokkaanse familie vol pooiers, dealers en junkies. Ze deden allemaal alsof hun levensstijl de normaalste zaak van de wereld was. Zijn familie en vrienden waren op de hoogte van mijn werk in de prostitutie, maar dat wist ik niet. Ze hebben dat al die tijd voor mij ver-zwegen. Soms vroegen ze me zelfs wat voor werk ik deed. Dan zei ik hen dat ik voor Belgacom werkte. Ze speelden allemaal een rolletje. Het was één grote cinema.’

Bont en blauw
Nora vermoedt dat haar vriend veel geld naar zijn familie doorsluist. Die vermoedens zijn moeilijk te achterhalen. Aziz laat geen elektronische sporen na (overschrijvingen), maar haalt wel wekelijks pakken cash geld af van haar rekening. Nora’s gevoelens voor Aziz, in combinatie met een escalerende cocaïneverslaving, zorgen ervoor dat ze al die tekenen aan de wand negeert. Ondertussen wordt haar vriend ook steeds agressiever.

Naast het snuiven van coke dronken we ook één à twee flessen wodka per dag. Aziz werd dan onuitstaanbaar. Als hij gedronken en gesnoven had wou hij altijd seks met mij hebben, maar dat wilde ik helemaal niet. Ik had al een hele dag mensen bovenop mij liggen. Dan heb je ‘s avonds nood aan rust. Seks met Aziz was verschrikkelijk. De sfeer in huis was eerder een moordzuchtige spanning. Hij sloeg me meermaals bont en blauw, bezorgde me gekneusde ribben, een hersenschudding, een gebroken neus, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Hij verwoestte tienduizenden euro’s aan interieur. Gloednieuwe televisietoestellen smeet hij binnen de kortste keren door het raam de straat op. Pas op, ik was ook niet de makkelijkste hoor. Ik vocht terug. Maar tevergeefs. Aziz woog honderd kilo. Door mijn uit de hand gelopen cocaïnegebruik woog ik er nog amper zestig.’

Onze buren deden alsof ze niets hoorden, ook al riep ik om hulp. Ze hebben geen enkele keer de politie gebeld. Toen Aziz mijn neus brak door mij met mijn hoofd tegen de muur te slagen heb ik ze zelf opgebeld. Ze kwamen ter plaatse en vroegen mij om de woning te verlaten. Ik werd uit mijn eigen appartement gezet! En dat terwijl alles met mijn geld werd betaald. Ik ging door het lint. Er kwam nog meer politie. Ze hebben Aziz dan voor een uurtje buitengezet. Ik kreeg de tijd om mijn spullen bij elkaar te pakken en te vertrekken. Ik ging enkele weken terug naar mijn ouders, maar keerde uiteindelijk weer terug naar mijn vriend. Waarom? Omdat ik verslaafd was aan de coke. Maar ook omdat Aziz mij chanteerde. Hij dreigde ermee mijn familie in te lichten over mijn job als prostituee. Op een dag kwam hij stomdronken mijn zus tegen op straat. Hij riep: “Nora is een hoer! Ze staat achter een vitrine!” Mijn zus heeft toen alles tegen mijn ouders verteld.’

‘Jarenlang heb ik mijn activiteiten als prostituee tegenover mijn familie ontkend. Ik loog tegen hen en werkte ondertussen gewoon verder. Ik kan mijn vader nog altijd moeilijk recht in zijn ogen kijken. Dat zal waarschijnlijk zo blijven voor de rest van mijn leven. Ik heb het ergste gedaan wat een dochter haar vader kan aandoen. Het is moeilijk om nu te analyseren hoe ik dat toen allemaal heb klaargespeeld. Als ik niet verslaafd had geweest aan de coke dan had ik nooit zo afhankelijk van Aziz geweest. Daar ben ik zeker van. Dan had die miserie nooit tien jaar geduurd. Op een dag schoot de broer van Aziz een jongen dood. Op dat moment wist ik dat ik voorgoed met Aziz en zijn familie moest breken. Dat heb ik dan ook gedaan. Ik vind het jammer dat ik die beslissing pas zo laat heb kunnen nemen. Tien jaar lang ben ik bij die jongen gebleven. Tien! Dat is mijn jeugd, mijn identiteit. Ook al haat ik hem, toch is hij een onderdeel van mijn persoonlijkheid geworden. Dat is verschrikkelijk.’

Eindelijk kan Nora zich na zoveel jaren uit de klauwen van Aziz wurmen, maar de geschiedenis lijkt zich te herhalen. Ze wordt als snel verliefd op Nordin B., een Turkse pooier die beweert dat hij een bouwbedrijf heeft. Die firma is eigenlijk in het bezit is van zijn broer. Maar dat weet Nora niet. Later zal ze ontdekken dat hij er zelfs een vrouw en kind op nahoudt. Ondanks haar verleden met Aziz gelooft Nora alle blaasjes die haar nieuwe vriend haar wijsmaakt. ‘Hij had mooie ogen en kon het goed uitleggen’, zegt Nora. ‘Hij was veel kleiner dan mij en had een BMW waarin je zijn hoofd amper boven het stuur zag uitsteken.

Ik begrijp nog altijd niet hoe ik op hem verliefd ben kunnen worden. Hij was een gek. Zo hing hij ooit naast mij in de auto uit het raam met een 9 mm in de lucht te schieten. Ik heb onvoorstelbare zaken met die gast meegemaakt. Op een dag werd het met teveel. Hij eiste voor de zoveelste keer dat ik al mijn geld aan hem gaf, maar ik had er genoeg van. Ik nam zijn vuurwapen van het nachtkastje en liep hem ermee achterna op straat. Ik zag hem nooit meer terug.’

Nora snapt niet hoe ze verliefd is kunnen worden op Nordin. Ze denkt dat haar cocaïnegebruik en de invloed van de seksindustrie er zeker voor iets tussen zitten. Maar ook het misbruik van haar grootvader speelde een grote rol in haar vatbaarheid voor loverboys . Die stelling is niet uit de lucht gegrepen. Bij Payoke merken we dat veel slachtoffers van seksuele uitbuiting reeds als kind werden misbruikt. Ze gaan in hun pubertijd op zoek naar liefde en affectie bij dominante personen omdat ze zich bij hen veilig voelen. Zo komen ze in een vicieuze cirkel terecht.

Cirkels van geweld
Ook Nora valt op stoere mannen. Ze geven haar een gevoel van bescherming. Niet lang nadat ze Nordin B. had weggejaagd leert ze Orkan D. kennen, een portier van Turkse origine. Nora denkt dat hij de man van haar leven is. Hij blijkt echter een ziekelijk jaloers kantje te hebben.

Ik had een hoge levensstandaard, woonde in een luxevilla en verdiende veel geld. Als ik ’s morgens aan mijn vitrine kwam stond er een lange rij mannen te wachten. Ze kwamen speciaal voor mij. Overdag had ik het dus druk en was ik meestal onbereikbaar. Dat kon Orkan niet hebben. “Vuile hoer!”, dat heb ik wel duizenden keren naar mijn hoofd geslingerd gekregen. Hij kwam nooit in de prostitutiebuurt. Hij haatte prostituees. Hij wilde dat ik brak met het milieu. Dat deed ik ook voor hem. Maar die beslissing had natuurlijk financiële gevolgen. Daarom begon hij coke te dealen, en ik moest meehelpen natuurlijk. Uiteindelijk ging ik terug aan de slag als prostituee. Hij bleek er dan toch geen probleem mee te hebben omdat ik dan coke voor hem kon verkopen aan andere prostituees.’

Orkan heeft me zwaar uitgebuit. Hij had geen geld. Onze huishuur, auto’s, kleding, etentjes, ik betaalde alles. Bizar genoeg wilde hij mijn geld nooit cash aannemen. Dat was vuil geld. “Hoerengeld”, noemde hij het. Maar de factuur van zijn vakantie naar Turkije mocht ik wel betalen. Daar had hij dan weer geen problemen mee. Wat een ziekelijke mentaliteit. Hij kwam net als Aziz uit uit een marginale familie, één met veel agressie. Elke keer als ik er genoeg van had en hem de waarheid zei kreeg ik slaag. Orkan beoefende gevechtsport. Als we ruzie hadden dan sloeg hij met zijn vuist recht op mijn neus. Toen ik ontdekte dat hij me bedroog met een ander meisje ben ik bij hem vertrokken. Ik was razend. Voor mijn vertrek stelde ik hem nog voor de keuze: ik of dat meisje. Hij sloeg me verrot.’

‘Tot op de dag van vandaag is het nog steeds moeilijk om te beseffen dat iemand je zo heeft misbruikt. Wat Aziz en Nordin mij hebben aangedaan, dat kan ik nog plaatsen. Dat doet me eigenlijk niet zoveel meer. Maar toen ik Orkan leerde kennen dacht ik dat hij de ware voor mij was. Dat doet pijn. Veel pijn. Ik ben er nog altijd niet goed van. Als ik hem op straat zou tegenkomen dan bega ik een ongeluk. Na alles wat hij me heeft aangedaan zou ik mezelf niet kunnen beheersen.’

Een nieuw begin
Nora had er genoeg van: de coke, het geweld, de prostitutie. Haar leven was een nachtmerrie geworden waaruit ze wilde ontwaken. Om daarin te slagen bracht Payoke haar in contact met een ontwenningskliniek. Daar bevestigden hulpverleners electroden achter haar oren om zo haar lymfesysteem te herstellen. Dat functioneerde niet goed meer door het extreme cocaïnegebruik. Ook haar neus was zwaar toegetakeld door het snuiven en de rake klappen van haar loverboys. Nora onderging een pijnlijke operatie, waarbij een stuk bot van haar ellenboog werd gebruikt om haar neusbeen te herstellen.

Wanneer je grote hoeveelheden coke snuift, dan kom je in een soort van tunnelvisie terecht. Dat besef je niet zolang dat gif nog in je lichaam zit. Ik heb veel geluk dat ik na al die jaren drugs en miserie er nog altijd degelijk uitzie en nog steeds bij mijn verstand ben. Het afkickprogramma kostte mij enkele duizenden euro’s maar heeft blijkbaar goed geholpen. Ik gebruik al twee jaar geen cocaïne meer, ik woon terug bij mijn ouders en heb zelfs een vriendje. Geen stoere, brede gangster deze keer, maar een lieve, slanke en intelligente jongen. Breken met het milieu en alles wat errond hangt is grotendeels een kwestie van wilskracht. Mijn besluit stond vast. Ik moest en zou voorgoed stoppen met dat hondenleven.’

‘Mijn ouders zijn natuurlijk heel blij dat ze hun dochter terug hebben. Ik ben clean en niet langer actief in de prostitutie. Mijn vader en moeder zijn ondertussen gescheiden, maar we hebben nu allemaal een veel hechtere band met elkaar. Ik heb veel geluk dat ik bij hen terechtkon na mijn breuk met het prostitutiemilieu, anders had ik waarschijnlijk terug achter mijn vitrine gezeten. Veel andere meisjes hebben dat sociaal vangnet niet. Bij hen loopt het vaak slechter af. Daarom zou ik graag voordrachten geven op middelbare scholen. Jongeren moeten elkaar meer helpen. De meeste prostituees beginnen op jonge leeftijd en luisteren beter naar iemand die even oud is als hen. Jongeren moeten signalen van uitbuiting leren herkennen en niet langer onverschillig staan tegenover elkaars leed.’

Kleine pimps and bitches
Bij Payoke merken we dat slachtoffers laten participeren in de strijd tegen uitbuiting een goed hulpmiddel kan zijn voor hun traumaverwerking. Ze hebben het moeilijk met alle onrechtvaardigheid waarmee ze geconfronteerd zijn en willen daar een impact op kunnen hebben. Zoals het sensibiliseren van jongeren bijvoorbeeld, voor Nora een heel belangrijk thema.

‘Loverboys profiteren van de sociale kloof tussen arm en rijk. Ze verleiden hun slachtoffers met glamour en glitter. Ik was vroeger heel materialistisch, en vandaag zijn veel tieners dat ook. Dat is een belangrijke reden waarom loverboys zo succesvol zijn. Op televisie zie je niets anders dan reclame voor merken zoals Gucci en Prada. Dat zijn zaken die je met een normaal inkomen niet kan kopen. Vooral kansarme jongeren staren zich blind op al die onbereikbare rijkdom. Ze willen dure merkkledij dragen, af en toe eens onder de zonnebank liggen en met een dure auto rijden.’

Het materialistisch denken is volledig doorgeslagen in onze samenleving. Mensen zijn producten geworden. Koopwaar. Op televisie krijgen tieners een hele dag te horen dat je snel rijk moet worden en vrouwen gerust mag uitbuiten. Het pooierschap is een trend geworden. Een hype. Als je succesvol wil zijn dan moet je massa’s geld hebben en twee chickies naast je. Dán ben je cool. Jongeren die thuis geen op-voeding krijgen zijn vatbaar voor zulke ideeën. Ze aanbidden wereldsterren die met hun verheerlijking van de pooier-cultuur het foute voorbeeld geven.’

Maar daar heeft 50 cent weinig last van. Er is echt niets cool aan het ophalen van twee meisjes in de Schippersstraat met je luxewagen. Dat wil ik jongeren duidelijk maken. Die mooie auto en die knappe meisjes zullen uiteindelijk verdwijnen. Maar ondertussen heb je wel twee mensen de vernieling ingeduwd.’

Tekst: Nick Craeymeersch

Comment

Comment

Getuigenis Mika, slachtoffer van economische uitbuiting

     Naam: Mika
     Geboortejaar: °1962
     Afkomst: Roemenië
     Misdrijf: Slachtoffer van economische exploitatie
     
Duur van het misbruik: 4 maanden

Ik las in Roemenië  een advertentie met een oproep naar arbeiders. Je aanmelden was schijnbaar simpel: telefoneren en klaar. De man aan de andere kant van de lijn, Viggo,  hoorde me tot in detail uit over mijn vaardigheden m.b.t houtbewerking, ramen en deuren plaatsen, vloeren en lassen. Hij had overduidelijk kennis van zaken. Ik vroeg hem vervolgens wat de voorwaarden waren en dat klonk veelbelovend: Ik zou starten aan 7 euro per uur. Het loon zou geleidelijk opgetrokken worden tot 15 euro. Ik zou een fijne plek krijgen om te verblijven die me slechts 150 euro per maand zou kosten. Ik zou ook verzekerd worden. Waarvoor ik precies verzekerd zou worden, was me niet echt duidelijk, maar dat leek me op dat moment minder belangrijk. Als ik maar verzekerd was! Ik nam een besluit en maakte me klaar om naar België  te vertrekken.

Toen ik met de trein aankwam in Luik, stond een fijn heerschap, Jim, me met een klassewagen op te wachten. Onderweg hoorde hij me op zijn beurt uit over mijn skills. Ik gaf aan dat ik dolgraag aan de slag zou gaan. De man beloofde me dat hij snel werk voor me zou vinden. Toen ik vroeg waar ik zou verblijven, gaf hij aan dat ik tijdelijk op een eerder sobere plek zou moeten wonen, tot er ergens anders binnen een week of twee een betere plek vrijkwam. Hij vroeg me mijn identiteitskaart. Ik veronderstelde dat hij ze nodig had om een arbeidscontract te ondertekenen, maar dat zou er nooit van komen...

Koppelbaas

Ik was blijkbaar niet de enige die Jim had aangeworven. Elke ochtend moesten we met zijn vijven in de BMW. Dat lukte niet en er moest altijd iemand in de koffer.

Ik was niet opgezet met het werk dat ik toebedeeld kreeg. Ik ben een vakman en het enige wat ik mocht doen was dagenlang bakstenen kuisen. Normaal gezien verschaft de werkgever je veiligheidskleding of werkkledij, maar dat was hier in België blijkbaar niet het geval. Toegegeven, dat vond ik een tikkeltje vreemd. En onverantwoord.

Hongerloon

Er klopte iets niet met de verloning. Ik werkte van maandag tot vrijdag van 6 uur ‘s ochtends tot 18 uur ‘s avonds. Over de middag kregen we slechts een kwartier lunchpauze. Op vrijdag betaalde Jim me 40 euro. Ik was in shock. Ik had vijf dagen lang 12 uur per dag gewerkt aan een startloon van 7 euro per uur. Volgens mijn berekening is 5 X 12 X 7 = 420 euro. Ik ontving slechts een tiende! Jim liet me wel een ontvangstdocument voor die schamele 40 euro ondertekenen. Toen ik hem attendeerde op het lage bedrag, antwoordde hij schimmig dat er veel opstart - en andere onkosten waren en dat mijn huishuur er bovendien al afgehouden was. Volgens mijn berekening had ik gewerkt aan 2 euro per uur... Ik durfde het tegen niemand zeggen en zeker niet tegen mijn echtgenote in het thuisland. Stel je voor.

Een geurtje

Terug op mijn kamer, wist ik dat het stonk. Ook letterlijk, trouwens: mijn kamer was niet verluchtbaar. Ik deelde een kamertje van 2 op 3m met een collega. Het huis zelf was bijzonder onhygiënisch: er was geen warm water, geen koelkast en de verwarming was onherstelbaar stuk. De elektrische bedrading hing overal los, de brandveiligheid was een lachertje. We leefden met elf mannen in een verkrot pand boven een luidruchtig café. De jongste van het stel, 19, werkte al een poos voor Jim en had sinds zijn aanwerving enkele weken daarvoor nog geen eurocent gezien. Een andere man was ziek, maar kreeg geen medische zorgen. Zijn toestand was bijzonder zorgwekkend. Jim drong er op aan dat hij terug zou keren naar Roemenië, hij wilde geen problemen in het huis. Op den duur werden we allemaal ziek door ondervoeding en oververmoeidheid door het nachtlawaai. Het vele werken, het gebrek aan voedsel en het ontbreken van medische en sociale zekerheid, putte ons totaal uit. Ik voelde dat we niet enkel financieel uitgebuit werden. We werden bovendien onmenselijk behandeld.

In opstand

Ik werd lastig over de onderbetaling. Ik werkte inmiddels ook op zaterdag als tuinaanlegger en zag hoe Jim cash geld ontving van de eigenaar van de tuin. Het bedrag dat door de handen ging, was een tienvoud van mijn loon! Ik sprak Jim er over aan en eiste correct en wel meteen betaald te worden. Hij deed het niet, maar overhandigde me een document met de boodschap dat hij de dag erop alles zou betalen. Indien hij de belofte niet zou nakomen, zou hij per dag 100 € extra uitbetalen. Ik was even gesust. Of ik dat geld de volgende dag of later ooit kreeg? Vergeet het.

Voor mij kon dit niet langer. Ik stapte moegetergd en diep ontgoocheld naar de politie, vertelde het verhaal van mij en mijn kompanen. Payoke ving me op. De mensenhandelaars werden veroordeeld.

 

Comment

1 Comment

Getuigenis slachtoffer Adanya: mensenhandel met geweld, prostitutie en seksuele exploitatie

Naam: Adanya
Geboortejaar: ° 1977
Afkomst: Nigeria
Misdrijf: Slachtoffer van mensenhandel met geweld, prostitutie en seksuele exploitatie 
Duur van het misbruik: 7 jaar lang

Adanya glimlacht. “Het begon als een sprookje! Ik werd in mijn geboortedorp aangesproken door Y, een voormalige buurman die even op bezoek was in zijn thuisland. Hij was aardig en sprak enthousiast over de overvloed aan jobs in België. Hij kon me met een vingerknip aan een baan als poetsvrouw helpen.” Adanya maakt een verontschuldigend gebaar. “Het leek wel een geschenk uit de hemel: ik zou een beter leven opbouwen én mijn familie thuis kunnen ondersteunen.” De man sprak een prijs af voor de reis. Hij zou ook alle reisdocumenten regelen. 

“Ik kreeg een paspoort op een andere naam en met een andere nationaliteit, maar ik stelde geen vragen. We zaten samen op de vlucht, maar niet naast elkaar. We zouden ook apart de paspoortcontrole doorlopen. Hij had me voor vertrek op het hart gedrukt dat ik in geen enkel geval met een woord over hem mocht reppen.” Bij de controle in Duitsland liep het mis. Haar paspoort voldeed niet aan de vereisten en Adanya werd opgepakt. “Ik loog dat ik Sierra Leone ontvlucht was omwille van de oorlog. En dat ik daarbij geholpen werd door een man, maar dat hij het op een lopen had gezet. Ze sloten me een nacht op in een cel. De volgende dag kreeg ik zakgeld en de opdracht door te reizen naar Düsseldorf. Daar moest ik me melden bij een vluchtelingenkamp.” Maar dat deed Adanya niet. Ze contacteerde X, wiens telefoonnummer ze gememoriseerd had. Hij pikte haar op en ze reisden met de wagen verder naar België.

In de tang
“Ik werd voorgesteld aan Z, de echtgenote van X. Ze heette me welkom in België  en vertelde me langs haar neus weg dat ik te werk gesteld zou worden in de prostitutie. Ik was in shock!”  Adanya beeft als ze van haar thee nipt. “Dat was niet alles. Ik kreeg ook te horen dat ik 45.000€ schulden moest terugbetalen. De vrouw onderwierp me aan een voodoo-ritueel. Ze knipte hoofd-, oksel- en schaamhaar weg, knipte mijn teen- en vingernagels en stak alles in een omslag. Als ik mijn schulden niet betaalde, zou ze voodoo toepassen op mij en mijn gezin in Nigeria. Iedereen zou ziek worden en gruwelijk sterven. Ik kon geen kant meer op!”

Prostitutieles 1
Adanya kreeg een spoedcursus tippelen. “Ze zwaaide met een condoom, iets wat ik nooit eerder zag en waarvan ik niet wist waarvoor het diende. Ze schoof het ding over een bezemsteel en vertelde dat ik het zo over de penis moest uitrollen! Ik hapte naar adem, maar ze ging gewoon verder. Ze toonde me hoe ik het condoom met een papiertje schoon moest maken als ik vervolgens de man oraal zou bevredigen. Ik walgde.”

Aan het werk
Nauwelijks bekomen van de onwezenlijke situatie, werd ze diezelfde avond in een auto naar de hoerenbuurt gebracht. “ Ik kreeg een GSM en ze dropten me in een café met Afrikaanse meisjes. Zij zouden me wel verder op weg helpen.” Adanya schudt het hoofd. “Ik moest 50€ startgeld aan elke klant vragen en met hen naar een hotel gaan. De volgende ochtend moest ik de tram nemen naar een afgesproken plek. Daar zou X me oppikken. Ik gaf hem àl mijn geld af en kreeg in ruil 3 euro. Voor de tram de volgende nacht.” 

Afbetaalplan onbestaand
Adanya werkte hard. Ze kwam vaak met een smak geld thuis. “Minstens 600 per nacht, vaak meer dan 800 of zelfs 1000 euro. Ik gaf alles aan mijn pooier en hield het saldo niet bij.” Ze haalt de schouders op. “ Eerlijk gezegd Ik had er geen flauw gedacht van hoeveel ik hem na verloop van tijd had terugbetaald.” Adanya werd ook verder in de schulden geduwd. “Ik moest werken in Brussel en Oostende, daarvoor moest ik alweer een ander vals paspoort gebruiken, waarvoor ik 250 euro per maand diende te betalen. Mijn huishuur bij hen bedroeg 150 euro per maand en ik werd gevoed voor 50 euro per week.” Het ging van kwaad naar erger. Het voodoo-dreigement werd geregeld herhaald en het versterkte de afhankelijkheid en uitbuiting. “Toen ze verhuisden, moest ik de borgsom betalen en ik moest zelfs de meubelen twee jaar lang afbetalen. Ze reden hun auto ook in de prak. Raad eens wie de nieuwe kocht?”

Voodoo forever
Op de vraag waarom Adanya dit alles zomaar liet gebeuren, kijkt ze me met grote ogen en licht verontwaardigd aan. “Je hebt er geen gedacht van hoe krachtig de Voodoo-powers van X zijn! Hij heeft thuis verschillende voodoo-schrijnen en ik werd in totaal meer dan 20 keer aan een ritueel onderworpen. Die man offerde ook geiten en kippen.”  Ze toont littekens op haar armen en benen. “Hij doorkerfde, samen met zijn vrouw, mijn lichaam op zowat elke mogelijke plek. Die man is een gangster met enorme krachten. Zijn invloed in Nigeria is niet te onderschatten. Ik vreesde voor het welzijn van mijn familie.”

Abortus 1, 2 en 3
“X dwong me ook seks met hem te hebben op momenten dat zijn vrouw niet thuis was. Ik mocht geen voorbehoedsmiddelen van hem gebruiken. Drie keer maakte hij me zwanger, drie keer onderging ik een abortus. De laatste keer was ik al vier maanden ver! Zijn echtgenote was op de hoogte en bracht me naar een arts in het Brusselse.” 

Met de hulp van Payoke naar de rechtbank
“Toen mijn moeder stierf, was voor mij de maat vol. Ik stapte naar de politie en werd in een gesloten centrum voor illegalen ondergebracht.”  Adanya was heel bang en nam een medewerker van het centrum in vertrouwen. Ze vertelde een deel van haar verhaal. De medewerker contacteerde Payoke en er kwam een gesprek over kansen, mogelijkheden en verwachtingen. Adanya nam de beslissing om volledig met de politie mee te werken en werd overgebracht naar een opvanghuis van Payoke.

Uit de prostitutie, maar niet verlost
De voodoopriester en zijn vrouw werden effectief veroordeeld en hun kinderen werden geplaatst. Ze zijn intussen alweer op vrije voeten. De voodoopriester zou terug in Nigeria zijn, de vrouw verblijft hier in België. Na de veroordeling trachtte de vrouw om Adanya zwart te maken binnen de Nigeriaanse gemeenschap. Dat lukte slechts ten dele. De voodoopriester is immers veel van zijn ‘krachten’ verloren, want niemand begrijpt dat Adanya nog leeft. Als zijn rituelen zouden geholpen hebben, zou ze toch dood moeten zijn nu? 
De rituelen van weleer hebben nog steeds een uitwerking op Adanya, hoewel ze rationeel weet dat ze geen enkel effect hebben. Emotioneel worstelt ze nog met haar parcours. Ze heeft nachtmerries, angsten en is nog steeds zeer onzeker over zichzelf.

1 Comment